Stal nierdzewna, często określana w skrócie jako stal, odnosi się do odmian stali, które są odporne na słabe media korozyjne, takie jak powietrze, para i woda, lub posiadają właściwości stali nierdzewnej; podczas gdy odmiany stali odporne na korozję powodowaną przez chemiczne czynniki korozyjne (takie jak zanurzenie w kwasach, zasadach i soli) nazywane są stalami kwasoodpornymi.
Stal nierdzewna odnosi się do stali odpornej na korozję powodowaną przez słabo korozyjne media, takie jak powietrze, para i woda, a także chemicznie korozyjne media, takie jak kwas, zasady i sól. Nazywana jest także stalą nierdzewną kwasoodporną. W zastosowaniach praktycznych stal odporna na korozję powodowaną przez słabe media jest powszechnie nazywana stalą nierdzewną, natomiast stal odporna na korozję powodowaną przez czynniki chemiczne nazywana jest stalą kwasoodporną. Ze względu na różnice w składzie chemicznym, ten pierwszy niekoniecznie jest odporny na korozję chemiczną, podczas gdy ten drugi ma na ogół właściwości nierdzewne. Odporność na korozję stali nierdzewnej zależy od składników stopowych zawartych w stali.
Wspólne klasyfikacje:
Stal nierdzewną klasyfikuje się zazwyczaj na podstawie jej mikrostruktury na trzy kategorie:
Austenityczna stal nierdzewna: znana z doskonałej odkształcalności i spawalności, jest najczęściej stosowanym rodzajem stali nierdzewnej.
Ferrytyczna stal nierdzewna: charakteryzuje się właściwościami magnetycznymi i odpornością na utlenianie w wysokich temperaturach.
Martenzytyczna stal nierdzewna: znana ze swojej wytrzymałości i możliwości obróbki cieplnej, jest często stosowana w zastosowaniach wymagających wyższej wytrzymałości.
Oprócz tych trzech podstawowych typów mikrostruktury, opracowano inne odmiany, takie jak stal nierdzewna duplex, stal nierdzewna utwardzana wydzieleniowo i stale wysokostopowe o zawartości żelaza poniżej 50%, aby spełnić określone potrzeby i cele.
